Robert Le Roux, vidame d’Esneval – przez krótki czas ambasador francuski w Polsce

Pamiętnikarz Philippe Dupont wymieniając poszczególnych ambasadorów Francji w Polsce, wspomina też Roberta Le Roux, którego Ludwik XIV wysłał nad Wisłę po odwołaniu z funkcji ambasadora markiza de Béthune. Ten ostatni był szwagrem Jana III Sobieskiego, będąc ożeniony z siostrą królowej Marysieńki. Jak opowiada Dupont: „Niedługo potem w Polsce zastąpił markiza de Béthune vidame d’Esneval, który wcześniej był ambasadorem w Lizbonie, a który otrzymał rozkaz udania się na pokładzie szwedzkiego statku do Polski. Przybył tu ze swą małżonką, wnuczką kanclerza Boucherat”.

Portret Ludwika XIV, naśladowca Hiacinthe'a Rigauda, przełom XVII i XVIII w., Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie; fot. W. Holnicki

Nasz pamiętnikarz pomija jednak fakt, że d’Esneval wysłany został jako ambasador nadzwyczajny, by wystąpić na sejmie w Grodnie w roku 1693. Nie jest też precyzyjna informacja, jakoby jego żoną była wnuczka kanclerza Boucherat. Anne-Marie-Madeleine de Canonville, małżonka d’Esnevala, była bowiem córką pasierbicy kanclerza.

Robert Le Roux urodził się w roku 1609 w Rouen. Ludwik XIV wcześnie docenił jego inteligencję i talenty dyplomatyczne. Powierzał mu zatem różne delikatne misje. W roku 1688 mianował go ambasadorem francuskim przy dworze portugalskim. Później, odwoławszy go z Lizbony, król wysłał go jako nadzwyczajnego posła na sejm grodzieński. Wyprawa ta jednak nie zakończyła się szczęśliwie. Liczący już 84 lata d’Esneval zmarł w Grodnie 15 lutego 1693 roku. Jego ciało przewieziono do Warszawy i złożono w kościele św. Krzyża. Żona zabrała jego serce do Francji i złożyła je w kościele w Pavilly w rodzimej Normandii.