Orzelska Anna Katarzyna

Orzelska Anna Katarzyna (ok. 1702 lub 1707-1769), księżna Holstein Beck. Była naturalną córką Augusta II i jego metresy, najprawdopodobniej z domu Renard. W dzieciństwie nie była otoczona królewską opieką, dopiero w r. 1724 przyrodni brat, Fryderyk August Rutowski odszukał ją i przedstawił ojcu. Uznana i rozpoznana, otrzymała wówczas nazwisko Orzelskiej i zajęła czołową pozycję na ojcowskim dworze. Dostała w prezencie Pałac Błękitny, królowała na balach i festynach.

Portret Anny Orzelskiej, Louis de Silvestre, ok. 1730, Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie; fot. Z. Reszka

W pięknej Annie kochało się wielu, nawet następca tronu pruskiego Fryderyk, ojciec jednak wydał ją za księcia Karola Ludwika Holstein Beck. Po wspaniałym kampamencie odbyło się w Warszawie w r. 1730 wspaniałe wesele, potem wesołe życie na drezdeńskim dworze, wśród bractw „Wrogów wstrzemięźliwości” i „Okrągłego Stołu”.

Po śmierci taty-króla sytuacja się zmieniła, wkrótce Anna rozwiodła się z mężem i za zgodą Augusta III zamieszkała w Wenecji. W latach 40-tych zamieszkała we Francji, nie bardzo świecąc przykładem, toteż inny przyrodni brat, Maurycy Saski, wolał, żeby się wyniosła z Paryża. Nie bardzo wiadomo, co się z nią dalej działo; mieszkała w Awinionie i w Grenoble, jakiś czas w Rzymie. Miała jedynego syna, Karola Fryderyka.

Wysoka, postawna, bardzo podobna do ojca, znana jest z portretów z Łazienek, z Nieborowa i z Drezna. Nagłe wyniesienie z zapomnienia i kilkuletnie panowanie na królewskim dworze dostarczyło powodu do wielu pogłosek, w tym o nie do końca ojcowskich uczuciach Mocnego króla. Ale to zapewne plotki zazdrosnych niewiast.