Przodkowie Jana III Sobieskiego

Pierwszym znanym członkiem rodu Sobieskich był Marek, dziad Jana III Sobieskiego. Służył na dworze Stefana Batorego i Zygmunta III Wazy, brał udział w prawie wszystkich ówczesnych wyprawach wojennych, w czasie których wsławił się znakomitymi zdolnościami strategicznymi, odwagą i ogromną siłą fizyczną. Dzięki zasługom wojskowym Sobieski dokupił, do swoich rodzinnych dóbr na Lubelszczyźnie, liczne ziemie na Rusi Czerwonej, przez co wyniósł swoją rodzinę ze stanu średniej szlachty, do poziomu magnackiego. Marek Sobieski był też człowiekiem bystrym i wykształconym – dlatego też dbał o staranną edukację swojego syna. Jakub Sobieski studiował najpierw w Akademii Krakowskiej, potem wyjechał za granicę. Odwiedził Niemcy, Holandię, Belgię, Francję, Anglię, Hiszpanię, Portugalię i Włochy. Podróż taka należała do ówczesnych standardów kształcenia synów bardzo zamożnej szlachty. Młody Sobieski nauczył się wtedy języków i rozwinął swoje krasomówcze zdolności, z których później słynął. Był także wybitnym dyplomatą, spełniał misje polecone przez sejm i  króla (Zygmunta III i Władysława IV). Matka Sobieskiego, Teofila z Daniłowiczów, była wnuczką hetmana Żółkiewskiego. Wychowywała synów w duchu gorącego patriotyzmu, zgodnie z mottem wyrytym na pomniku jej dziadka: jak słodko i zaszczytnie jest umierać za ojczyznę. Dzięki wybitnym zdolnościom dziada i ojca Jana Sobieskiego, dobremu wykształceniu, zapobiegliwości i korzystnym pod względem finansowym małżeństwom, rodzina Sobieskich w ciągu trzech pokoleń osiągnęła najwyższą pozycję społeczną i polityczną.

Marek Sobieski, wojewoda lubelski, dziad króla Jana III; ilustracja z "Tygodnika ilustrowanego" 1862, nr 156, s.116; Biblioteka Narodowa